voor verslag : Roel


Voorbereiding :
Op sportief vlak heb ik Mo 12 weken voorbereid. De intervaltrainingen en long slow distances nam ik voor mijn rekening. Voor de andere trainingen kreeg ik hulp van Peter, René en de mannen van ’t stad Beringen Gert en Martin. Waarvoor dank, ook in naam van Mo. Buiten één week smog, die we hebben moeten annuleren, daar Mo ook astmalijder is, liep de voorbereiding perfect voor hem. Zelf kende ik een mindere voorbereiding. In de laatste 3 weken liep ik enkel de trainingen van Mo wegens evenwichtsstoornissen. Een restant van een zwaar ongeval dat steeds naar boven komt bij oververmoeidheid. Eerlijk gezegd boezemde me deze marathon en de omstandigheden me veel schrik in om de ultieme droom van Mo niet te kunnen verwezenlijken.
We legden contact met de organisator Rachid Ben Meziane van het 2Cras Sport marketing bureau, welke alle marathons in de Arabische wereld voor zijn rekening neemt. Rachid schreef ons in en zorgde voor de nummers 35 en 36 en shirts. Rachid is een gewezen topatleet die streed tegen onze toenmalige Belgische toppers als Walem en Rousseau.
Op inhoudelijk vlak probeerden we –projectmatig- de nodige aandacht te krijgen in de media. Onze deelname aan de marathon van Marrakech had als grootste doel de Marokkaanse samenleving te laten inzien dat blinden uit hun isolement moeten gehaald worden en dat ze wel degelijk wat in hun mars kunnen hebben. Zo liep Mo met het T-shirt ‘I can’t see, but i can run’ en om mezelf te relativeren ‘My friend is blind and i have more handicaps.’ Via Dokter Mouloud Kalaai, werden er contacten gelegd met de L’association des Médicins Flamands d’origine Marocaine pour la Solidarite (VAMO) en met de Marokkaanse ambassade in het Antwerpse. Zo ging de bal sneller aan het rollen in Marokko. En haalde de deelname van Mo vooraf reeds de nationale geschreven pers. Hier ter plaatse werd Mo in de picture geplaatst door het TVL Nieuws.
Voor de marathon :
We namen een rechtstreekse vlucht van Eindhoven naar Marrakech. En dan merk je toch meteen wat een onderneming het is om bijvoorbeeld al alleen maar de douane te passeren met een blinde en hoe mensen weinig geduld hebben in deze jachtige samenleving. In Marrakech aangekomen stond de contactpersoon ons al op te wachten om ons te brengen naar een basic hotelletje Farouk, dat voornamelijk gebruikt wordt door Forenzen. Voor mij geen probleem, want ik ben al wat meer gewend vanuit mijn Rwanda-ervaringen. Mo zegt altijd dat ik een halve Afrikaan ben. Een bed en hier zelfs warm water uit de kraan, meer heeft eens mens toch niet nodig. De wereldstad Marrakech werd in de korte tijd toch verkend: de luxe winkelstraten, de buitenwijken, een typische markt, het bekende centrale plein ‘Djemaa el Fna’. Tevens bracht ik nog een namiddag door in een gezin met meerdere blinde personen, waar we overvloedig verschillende gangen met Marokkaanse gerechten moesten verwerken en de typische Marokkaanse thee en koffie mochten drinken. Op de vooravond van de marathon, vlak voor het slapengaan kregen we plots bezoek van de afgevaardigde van de prinses van het Koningshuis die zich bezig houdt met liefdadigheidsprojecten. Mo werd plots zeer zenuwachtig en was zeer vereerd. We ontvingen hem, zo goed en zo kwaad als mogelijk in ons minuscule kamertje. Mo kreeg de uitnodiging om naar de Marokkaanse prinses te gaan.
De eigenlijke marathon :
Om kwart voor zes opgestaan, wat brood genuttigd en gestapt naar de startplaats. ’s Morgens is het er nog erg koud (enkele graden boven nul). Maar we waren er op voorzien. Zodra de zon opkomt stijgt de temperatuur om al snel te eindigen in 25° C. (winter) Aan de start om 08.00 werden we overrompeld door de pers en door andere lopers die mee in beeld wilden komen. 8000 lopers aan de start. Om Mo te beschermen moest ik enkele keren kwaad worden, want we werden in de nadarhekken geduwd. En zonder het te beseffen werd de start plots gegeven, zonder startschot. We liepen vooral over vele brede lanen. Voor mezelf als begeleider vond ik het een bijzonder moeilijke marathon. We werden voortdurend gefilmd door twee motards met camera’s. Hierdoor werd de concentratie voor Mo verstoord en nam hij veel mijn arm vast. De schouder en arm waar het touwtje aan bevestigd is, verzuurde al erg snel. Ook de uitlaatgassen bevorderde de reeds zware lucht alvast niet. De marathonlopers kwamen 2x samen te lopen op het parcours met de halve marathonlopers. Voor een gewone loper super amusant voor de sfeer, maar voor ons ook weer veel te druk. Ik onthoud ook een geringe belangstelling van de bevolking in de buitenwijken en buiten de stad, de wel prachtige loopstukken door olijfboomgaarden, de herders met geiten, schapen en kamelen, de droogte, de stekende zon, … Het parcours werd als vlak aangekondigd, maar stiekem zat er bijzonder veel vals plat in. Op het zwarte marathonpunt van 32 km kreeg Mo het erg moeilijk. Er volgden enkele stille momenten met de nodige peptalk. Maar rond 37 km kwam hij er terug volledig door. Maar dan werd ik als begeleider zelf geconfronteerd met pijnlijke scheuten in mijn rechtervoet. Het zal toch niet waar zijn zeker. Ik vermoed dat ik de kwetsuur opliep bij een weg die bijzonder scheef af liep. De contractuur zorgde er voor dat de laatste 3 km niet meer te doen waren van de pijn. Tot 3x toe vroeg ik Mo om op het eind heel even te stappen om de pijn te verbijten. De omgekeerde wereld … wie begeleidt wie …  Gelukkig stuwden de aanmoedigingen voor ons als duo me ook vooruit. En Mo genoot met volle teugen van de aandacht en het slagen van zijn marathon in zijn roots. We liepen onder de 4 uren binnen, onze minst goede tijd maar so what. Een Afrikaanse omhelzing volgde zoals alleen echte loopmaten dit doen. Bij aankomst werden we opnieuw overrompeld door de Tv en pers. Geen tijd om te gaan zitten, te gaan drinken of te bekomen … Onmiddellijk de micro’s onder de neus. En Mo genoot opnieuw met volle teugen. En dan geniet je toch gewoon vanop afstand mee.
Na de festiviteiten blootvoets rustig de 3 km naar het hotel gewandeld, een koude douche genomen, even op mijn bed gaan liggen, een koffie drinken en terug naar de airport. Nu kon ik de begeleiding overgeven aan echtgenote Fatima die rond de middag aangekomen was met de jongste zoon, aangezien Mo nog verder naar familie naar het zuiden trok. De vier uren vliegen in een overvol Ryanair toestel waren zeker niet bevorderend voor de zware benen. Heidi en Yano kwamen me ophalen in Weeze (Düsseldorf) . Om 02.00 was ik blij in mijn eigen bed te gaan liggen en wekker op 06.30 om terug naar school te gaan.
MISSIE meer dan GESLAAGD ! Bedankt Mo dat ik dit met jou mocht delen ! Onze 4de marathon samen is een feit. (Voor Roel was het de 33ste).
Mo staat er ook op om iedereen te danken voor de sympathie en de waarderende woorden !